| تبليغات | X |
 |
 |
||||
|
دود مي خيزد دود مي خيزد ز خلوتگاه من كس خبر كي يابد از ويرانه ام؟ با درون سوخته دارم سخن كي به پايان مي رسد افسانه ام ؟ دست از دامان شب برداشتم تا بياويزم به گيسوي سحر خويش را از ساحل افكندم در آب ليك از ژرفاي دريا بي خبر بر تن ديوارها طرح شكست كس دگر رنگي در اين سامان نديد چشم مي دوزد خيال روز و شب از درون دل به تصوير اميد تا بدين منزل نهادم پاي را از دراي كاروان بگسسته ام گرچه مي سوزم از اين آتش به جان ليك بر اين سوختن دل بسته ام تيرگي پاي مي كشد از بام ها: صبح مي خندد به راه شهر من دود مي خيزد هنوز از خلوتم با درون سوخته دارم سخن . "سهراب سپهري
+
نوشته شده در یکشنبه 28 مهر1387ساعت 18:9 توسط مینا
|
|
|||||
|
|||||
 |
 |
||||
|
به رسم معمول و مرسوم نه، بلکه به رسم سلامتی سلام مینا هستم دانشجوی کارشناسی ناپیوسته کامپیوتر و همین طور که می بینید علاقمند به شعر نو .
و معتقد به اینکه : زندگانی سیبی است گاز باید زدش با پوست نوشته های پیشین تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 بهمن 1387 آذر 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 پیوندها من کیستم ؟ ما کیستیم؟ وبلاگ یک دانشجوی شیمی دانشگاه آزاد ساوه چرند و پرند حرف هاي نه چندان مهم تازه ترین ها دوازده دوشنبه يكي به نعل يكي به ميخ با چشم ها روياي زندگي اراذل وارد مي شوند اندرمیان در این دیار کس نداند زبان مرا اگه بخوای میشه شاسوسای شاعر عشق به توان ابدیت انجمن دانشجویان ایران(دیدنش خالی از لطف نیست) |
|||||
|
|||||
